Previous Next

၄၉။ ဒီဂြိုလ်သားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ?

စကားပြောနေရင်းဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လှေကားမှ ဆင်းလာသည်။ မုန့်ယွဲ့သည် အဆောက်အဦးအရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါ အနံ့ခံရန် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ အစိမ်းရောင်အပင်လေးတစ်ခုက သူမ၏လက်ဝါးထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် အပင်လေးကို ကြည့်နေသည်။ အပင်လေးသည် နှစ်စင်တီမီတာလောက်သာ ရှည်ကာ သူမ၏လက်ဝါးပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်တောက်ပစွာ ပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ 

သူတို့၏အနံ့ကို ရသည့်အခါ ဇွန်ဘီတို့က ရောက်လာကြသည်။ သို့သော်လည်း ခပ်ဝေးဝေးတွင်တော့ လင်းချင်းတို့သွားရာဘက်သို့ သဏ္ဍာန်သုံးခုက လိုက်နေသည်။ ထိုသဏ္ဍာန်တို့မှာ အဆင့်ငါးဇွန်ဘီနှင့် သူ့၏နောက်လိုက်နှစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဝူချန်းယွဲ့တို့အဖွဲ့ကိုရှောင်ကာ လင်းချင်းတို့အနောက်သို့ အပြေးလိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝူချန်းယွဲ့သည် ထိုအဆင့်ငါးဇွန်ဘီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လျစ်လျူရှုကာ မုန့်ယွဲ့၏လက်ထဲမှ အပင်လေးကိုသာ ပြန်အာရုံစိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့၏လက်သည် ဘယ်မှညာသို့ မရပ်မနားလွှဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးများသည် ကျဆင်းလာကာ သူတို့အနားကိုကပ်သမျှ ဇွန်ဘီများကို ရှင်းပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့အနားသို့ မိုးကြိုးများဖြင့် စက်ဝိုင်းသဖွယ် တားစီးထားသည်။

နှစ်ယောက်လုံးသည် အပင်လေးကိုသာ အာရုံစိုက်ကြည့်နေကြစဉ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ယိမ်းနွဲ့လာကာ သစ်ရွက်လေးနှစ်ခုအနက် တစ်ခုသည် ကွေးကြသွားကာ တစ်ခုကတော့ မြှားလိုမျိုး နေရာတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့နောက် သစ်ပင်လေးက ပြသည့်နေရာမှာ အဆင့်ငါးဇွန်ဘီတို့ ထွက်သွားသည့် အရပ်ဖြစ်ကြောင်း ဝူချန်းယွဲ့က သိလိုက်သည်။

“ဒီဘက်ပဲ”

မုန့်ယွဲ့က သေချာစွာ ပြောသည်။

ဝူချန်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ

“သေချာလို့လား? အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီတွေကလည်း အခုလေးတင် ဒီဘက်ကို ထွက်သွားတာ”

မုန့်ယွဲ့သည် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ကာ

“ဘယ်လောက်များလဲ? အဆင့်မြင့်ဇွန်ဘီလား? ဇွန်ဘီမရောပါလား?”

သူမသည် အပင်လေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ၇၀ရာခိုင်နှုန်းလောက် သတိမထားလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘာသံသယရှိစရာကိုမှ မသိပေ။

ဝူချန်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါကာ

“မပါဘူး။ ဒါပင်မယ့် ဒီဇွန်ဘီတွေက တစ်ခုခုကို လိုက်နေသလိုပဲ။ အတော်မြန်တယ်”

“ဘာကိုလိုက်တာလဲ? ဇွန်ဘီမကိုများလား?”

မုန့်ယွဲ့က မေးသည်။

မိန်းမတွေ၏ အထင်သည် တစ်ခါတစ်လေမှန်တက်ကြောင်းကို လူတိုင်းလက်ခံကြသည်။ အထူးသဖြင့် မုန့်ယွဲ့လို သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်မျိုးဆို ပိုဖြစ်နိုင်သည်။

သူမပြောသည်ကိုကြားသည့်အခါ ဝူချန်းယွဲ့ကလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ အစတုန်းက လင်းချင်းက ဒီဘက်ကိုသွားသည်ကို သူမသိသေး၍ ဒါကိုမထင်လိုက်မိတာ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ အကြောင်းနှစ်ခုလောက်က တိုက်ဆိုင်နေသည့်အခါ ဒီဖြစ်နိုင်ချေက ပိုမြင့်သွားသည်။

ထိုအတွေးဖြင့် သူသည်ဒီတိုင်း မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် လှည့်လာပြီးနောက် အကာအကွယ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ကာ သူ့ကားတွင် အုံနေသည့် ဇွန်ဘီများကို မိုးကြိုးဖြင့် ရှင်းပစ်လိုက်သည်။ ဒီမိုးကြိုးသည် ခုနက အကာအကွယ်ထက် ပိုပြင်းထန်သည်။ မိုးခြိမ်းသံများထွက်လာပြီးနောက် သူ့ကားနားက ဇွန်ဘီများသည် ပြာပုံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူတို့အား ဖွင့်ပေးထားသည့် ကားတံခါးဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာကြသည်။ 

“ခေါင်းဆောင်. . .”

ကားမောင်းသူသည် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သည်။ ဝူချန်းယွဲ့သည် ကားပေါ်သို့ တက်လာကာ သစ်ပင်လေးက ညွှန်ပြနေသည့်အရပ်သို့ လက်ညိုးထိုးပြရင်း

“ဒီဘက်ပဲ. . . မြန်မြန်မောင်း”

မုန့်ယွဲ့သည်လည်း ကားနောက်ခန်းသို့ အမြန်ဝင်ထိုင်သည်။ သူမ၏လက်ဝါးပေါ်မှ အပင်လေးကတော့ ပြန်ပျောက်လို့သွားချေပြီ။ 

“နားလည်ပါပြီ”

ထိုတပ်သားသည် ခေါင်းညိတ်ကာ စက်ကိုနှိုး၍ ကားကိုအမြန်ပြန်လှည့်ကာ လမ်းမပေါ်သို့ အကြမ်းမောင်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့တုန်း၏ ကားနောက်ခန်းတွင် ထိုင်လိုက်လာသည့် လင်းချင်းသည် သူမ၏နောက်သို့ နှစ်ဖွဲ့လောက် လိုက်လာသည်ကို မသိပါပေ။ သူမသည် နှစ်ဖွဲ့လုံးအတွက် ပြိုင်ဘက်တောင် မဖြစ်သေးသည့် အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးသည်။

သူမသည် မြေပုံကိုကြည့်သော်လည်း ကားမောင်းနေသည့် ရှဲ့တုန်းကတော့ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် သူမောင်းနေသ၍ ဘယ်ကိုသွားရမလဲ သူသိသောကြောင့် ဒီနေရာတစ်ဝိုက်ကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူးဟု သူမအားပြောသည်။

ရှဲ့တုန်းသည် ဒီနေရာကို လင်းချင်းထက် ပို၍ရင်းနှီးသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်တစ်ခုလောက် ကြာသည့်အထိ သူမဆီက လမ်းပြဖို့ မလိုအပ်ပေ။ သူသည် နောက်ခရိုင်တစ်ခုသို့ ဘယ်လိုမောင်းနှင်ရမလဲကို သေချာသိသည်။ 

လင်းချင်းသည် သူ့အားစိတ်မကျေနပ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

‘လမ်းသိတယ်ဆိုလည်း စောစောပြောပါလား။ ဘာဖြစ်လို့ ငါမြေပုံကြည့်နေတာကို မတားတာလဲ? ငါကဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ လမ်းရှာပေးရတာ လွယ်တယ်ထင်နေတာလား?’

လင်းချင်းသည် သူမနယ်မြေထဲသို့ ရောက်နေတုန်း ကားသွားရာပါသွားမလား သိချင်သဖြင့် ရှဲ့တုန်းကားမောင်းနေချိန်တွင် နယ်မြေထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူမပြန်ထွက်လာသည့်အခါ ကားသည် မီတာတစ်ရာလောက် အဝေးသို့ ရောက်နေလေပြီ။ ထို့ကြောင့် ဒီလိုအဆင်မပြေသဖြင့် လင်းချင်းသည် ကားပေါ်တွင်သာ ပျင်းရိစွာဖြင့် လိုက်ပါလာလိုက်ရသည်။

သူမသည် အရင်ရက်က စိုက်ပျိုးထားသည့် စတော်ဘယ်ရီပင်များကို ရေသွားလောင်းချင်တာ ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာသည့်အခါ စတော်ဘယ်ရီပင်များ၏ ပုပ်သိုးသည့်အနံ့သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်သွားသည်။ ထိုအရာက သူမ၏နယ်မြေထဲက မြေကြီးကြောင့်လား သူမလောင်းပေးနေသည့် ကန်ရေကြောင့်လားတော့ မသိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စတော်ဘယ်ရီပင်များသည် အရင်လို အနံ့တော့ မဆိုးဝါးတော့ပေ။

လင်းချင်းသည် အပင်များကို ရှင်လောက်မှာ မဟုတ်ဘူးဟု ထင်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရှင်သန်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နယ်မြေထဲတွင် လုပ်စရာမရှိသည့်အခါတိုင်း လက်သည်းများဖြင့် စတော်ဘယ်ရီခင်းထဲတွင် ပေါင်းနှုတ်သည်။ ထိုနောက် အသီးများကို ခူးကာ ရေဆေးပြီးနောက် ဝူယွဲ့လင်းစားဖို့ ပန်ကန်လုံးထဲတွင် ထည့်ပေးထားတက်သည်။

သူမ၏ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည့် စတော်ဘယ်ရီခင်းကို ရှဲ့တုန်းမြင်သည့်အခါ လုံးဝစိတ်ရှုပ်သွားသည့် မျက်နှာကြီးကို သူမမှတ်မိသေးသည်။ ထိုအမှုအယာက ဘာဖြစ်လို့လည်းတော့ သူမလည်းမသိပေ။

ထိုအချိန်တုန်းက ရှဲ့တုန်းတွေးနေခဲ့သည်မှာ

‘ဒါက ဘယ်လိုစတော်ဘယ်ရီသီးတွေလဲ? ပုံမှန်ဟုတ်ပုံမရဘူး။ သန္ဓေပြောင်းပြီးတော့ အဆိပ်ရှိတာမလား? သူမက ဇွန်ဘီလေ။ ဘာဖြစ်လို့ စတော်ဘယ်ရီသီးတွေကို စိုက်နေတာလဲ? ဇွန်ဘီတွေက စတော်ဘယ်ရီသီး စားလို့ရလို့လား?’

သူသည် စတော်ဘယ်ရီခသ်းသို့လာကာ တစ်လုံးခူးကြည့်သည်။ သာမန်ဇွန်ဘီဖြစ်သောကြောင့် လူသားတွေလို အနံ့မရပေ။ ထို့ကြောင့် စတော်ဘယ်ရီသီး၏ အနံ့ကိုမရသလို တစ်ကိုက်စားကြည့်သော်လည်း သူ့အတွက် အရသာမရှိပေ။ သူ့အနေဖြင့် ဖယောင်းချက်ကိုဝါးနေရသလိုပင်။ ထို့ကြောင့် စတော်ဘယ်ရီသီးခင်းကို သူမကြိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းက ဘာဖြစ်လို့ စတော်ဘယ်ရီခင်းကို စိုက်နေသလဲ နားကိုမလည်နိုင်ပေ။ နောက်ပိုင်း လင်းချင်းက ရေဆေးကာ ဝူယွဲ့လင်းအတွက် ပန်းကန်ထဲသို့ထည့်ပေးထားမှ အကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။

သူသည် လင်းချင်း၏နယ်မြေထဲတင် ယုန်ရှိပြီး မြင်လည်းမြင်ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်မဝင်စားခဲ့မိပေ။ သို့သော်လည်း အနံ့ကိုရမှ ထူးဆန်းသွားသဖြင့် သူမကိုမေးရတော့သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ခေတ်တွင် ဇွန်ဘီများအတွက် လူသားအပြင် စားစရာမရှိဘူးဟု သူသိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ 

နောက်ဆုံးတွင်တော့ လင်းချင်းသည် သူမက ယုန်နှင့်ကြွက်များကို စားခဲ့ပြီး အရသာက မဆိုးကြောင်းပြောပြသည်။ ဒါကိုကြားသည့်အခါ သူမအား သူတအံ့တသြပြန်ကြည့်ရပြန်သည်။

‘လင်းချင်းက ဘယ်လိုဇွန်ဘီလဲ? ဘယ်ကလာတဲ့ ဂြိုလ်သူမလဲ?’

သူမတွင် မှတ်ညဏ်များရှိသလို သူမ၏အနံ့ခံအာရုံသည်လည်း ထက်မြက်သည်။ သူမသည် လူသားစားခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကာ စတော်ဘယ်ရီတွေစိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဒီလိုတန်ဖိုးကြီးသည့် နယ်မြေလည်းရှိသေးသည်။ ဒါတွေက လက်ခံနိုင်စရာရှိသော်လည်း သူမက သူများ၏နယ်မြေကို သူမအပိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းတောင် လုပ်နိုင်သေးသည်။ ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းသည်မှာ မှတ်ညဏ်ရှိရုံသာမက လူသားတစ်ယောက်၏ အသိညဏ်နှင့်ဖြစ်နေခြင်းသာ။

Previous Chapter 49 of 198 Next