၆၆။ မြို့လေးကို ဖြတ်သွားခြင်း

လင်းချင်းသည် ရှဲ့တုန်းဘယ်ရောက်နေသလဲ မသိပေ။ သို့သော်လည်း သူမတွင် သူ့ကိုလိုက်ရှာနေဖို့ အချိန်မရှိ။ သို့သော်လည်း သူမစိတ်တော့မပူပေ။ တောင်ဘက်သို့ တည့်တည့်ကြီးပြေးခိုင်းထားသဖြင့် သူတို့ပြန်တော့တွေ့မှာ ဖြစ်သည်။ 

ရှဲ့တုန်းကို သူမပြေးခိုင်းသည့်ဘက်သို့ ကားကိုဦးတည်ကာ မောင်းသွားမည်။ အစတုန်းက တံတားကျိုးကိုပတ်ရှောင်မည့်လမ်းကို ရှဲ့တုန်းက မောင်းမှာဖြစ်သော်လည်း မရှိတော့သည့်အခါ လင်းချင်းသည် မြေပုံကိုအရင်ကြည့်လိုက်သည်။ အနားတွင် မိုင်သုံးဆယ်လောက်အကွာမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖြတ်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုမြို့လေးသို့ ဦးတည်ကာ မောင်းလိုက်သည်။

နာရီဝက်လောက်ကြာသည့်အခါ မြို့ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာသည်။ မြို့နှင့်နီးလာလေလေ ဇွန်ဘီများက လမ်းပေါ်တွင် များလာလေလေဖြစ်သည်. ထိုဇွန်ဘီများသည် ကားထဲက ဝူယွဲ့လင်းအနံ့ကိုရသဖြင့် ဆူဆူညံ့ညံ့လုပ်လာကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း လင်းချင်းပါနေသဖြင့် အနားသို့တော့ မလာရဲကြပေ။ 

နာရီဝက်လောက်ကြာသည့်အခါ ဝူယွဲ့လင်းသည် တည်ငြိမ်သွားပြီ။ သူမ၏ကိုယ်သည် တောင့်မနေတော့ဘဲ ခုံကိုမှီထိုင်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှနေ အပြင်ရှုခင်းများကို ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသည့် မီးခိုးရောင်ယုန်၏ အမွေးများကို လက်ဖြင့်ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

လင်းချင်းသည် မြို့ထဲသို့ မောင်းလာသည်။ မောင်းလာစဉ်တွင် လမ်းအမှတ်အသားများကိုကြည့်ရင်း စတီရာတိုင်ပေါ်တွင် မြေပုံကြီးကို ဖြန့်ထားသေးသည်။ လမ်းအနည်းငယ်ကွေ့ပြီးသည့်အခါ မြို့လေး၏ စည်ကားခဲ့သည့်အပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်။ အဆောက်အအုံ၊ ပန်းခြံများနှင့် လမ်းတို့သာ သိသာလှသည်။ မြေပုံအရဆိုလျှင် ဒီနေရာကိုဖြတ်ပြီးနောက် အရှေ့မှာလမ်းတစ်ခုတွေ့လိမ့်မည်။ ထိုလမ်းပေါ်မှ ခုနစ်မိုင် ရှစ်မိုင်လောက် မောင်းပြီးလျှင် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

ကားမောင်းနေရင်း လင်းချင်း၏နားများသည် သိပ်မဝေးသည့်နေရာမှ အသံတစ်ခုကြားသဖြင့် လှုပ်သွားသည်။ ထိုနေရာနှင့်နီးလာလေလေ အသံကပိုရှင်းလာလေလေဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီများ၏ အတွေးများကို ကြားနေရမှန်း လင်းချင်းကသိသည်။ သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ  အတွေးများသည် ထိုဖက်မှသာ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒီအတွေးများသည် တစ်ကောင်ထဲဆီမှမဟုတ်ဘဲ အုပ်စုလိုက်ကြီးဆီမှ ဖြစ်ပုံရသည်။

လင်းချင်းသည် တစ်ခုခုကို သိချင်သဖြင့် ဒီလိုဇွန်ဘီပေါင်းစုံ၏ အတွေးများကို ကြားနေရချိန်တွင် အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုနေရာနှင့်နီးလာသည့်အခါ အတွေးများစွာကြားလာရသဖြင့် လင်းချင်းသည် ခေါင်းတောင်ကိုက်ချင်လာသည်။ သူမသည် ကားကိုဘေးတွင်ထိုးလိုက်ပြီး ဝူယွဲ့လင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူယွဲ့လင်းသည် ဇွန်ဘီအများကြီးကို တွေ့သည့်အခါ ကြောက်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းချင်းက သူမကိုလှည့်ကြည့်သည့်အခါ သူမလည်းပြန်မော့ကြည့်နေသည်။

လင်းချင်းသည် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကိုဖြုတ်ပေးဖို့ လုပ်သည့်အခါ ကလေးမလေးသည် ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် လင်းချင်းလက်ကိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူမကိုခါးပတ်ဖြုတ်မပေးစေချင်သည့်ပုံပင်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ နီရဲပြီးတောင်းဆိုနေသလို မျက်လုံးလေးများဖြင့် လင်းချင်းအား ကြည့်နေသည်။ လင်းချင်းက သူအားခါးပတ်ဖြုတ်ပေးပြီး ထိုဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ ပစ်ချမည်ကို ကြောက်နေသည်။

လင်းချင်းသည် ကလေးမလေးအား လက်ဟန်ပြရင်း စိတ်ထဲမှနေ စကားပို့လိုက်သည်။   ‘နယ်မြေထဲကို ပြန်ခေါ်သွားမှာ။ မကြောက်နဲ့’

ဝူယွဲ့လင်းသည် လင်းချင်းပြောသည်ကို ကြားရ၍လား လက်ဟန်ကိုနားလည်၍လားတော့မသိ သူမ၏လက်များကို လျှော့ပေးလိုက်ကာ လင်းချင်းအား ခါးပတ်ဖြုတ်စေသည်။ ထို့နောက်တွင် လင်းချင်းသည် သူမကိုကိုင်ကာ နှစ်ယောက်လုံးကားထဲမှ ပျောက်သွားသည်။  
“ဂါး!”   ‘ထွက်သွား!’   ထိုအသံက ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ ဒေါသကြီးနေသည့်ဇွန်ဘီသည် လင်းချင်း၏တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိသည့်အခါ ပိုဒေါသထွက်လာသည်။

ကလေးမလေးအား နယ်မြေထဲသို့ ပို့ပြီးမှသာ လင်းချင်းသည် ပြန်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက်ကားတံခါးကိုဖွင့်ကာ ဆင်းလာပြီးနောက် ဇွန်ဘီအုပ်ဆီသို့ သွားသည်။ စုတ်ပြတ်နေသည့် အဝတ်များဖြင့် ပုပ်နေသည့်အနာများဖြင့် သာမန်ဇွန်ဘီများသည် အပြင်ဘက်မှာဝိုင်းနေကြတာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လင်းချင်းလာသည်ကို သိသည်နှင့် ချက်ချင်းနောက်သို့ ဆုတ်ပေးကြသည်။ လင်းချင်းသည် ကားပေါ်မှဆင်းသည်နှင့် လူအနံ့ကိုရလိုကသည်။ ဒီနေရာတွင် လူသားရှိနေသည်။ 

ဒေါသအရမ်းထွက်နေသည်ဖြစ်သော်လည်း ရန်လိုနေပုံတော့မရပေ။ လင်းချင်းက ဒီသာမန်ဇွန်ဘီတွေက အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီနေရာတွင်အုံနေမှာမဟုတ်သည်ကိုတော့သိသော်လည်း ဘာဖြစ်လို့လဲတော့ မသိပေ။ ထို့ကြောင့် ပိုစိတ်ဝင်စားလာသည်။

သူမသည် သာမန်ဇွန်ဘီများကို ဖြတ်ကျော်ကာ လှေကားဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ထို့နောက်လှေကားထိပ်တွင် သံတံခါးရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မဝင်နိုင်တာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ သူတို့လမ်းကို သံတံခါးက လာပိတ်ထားနေလို့ပဲ။